در درباره اخلاق . مساله اقبال یا انزجار از دنیا از دیرباز در بین اقوام وملل گوناگون طرح شده است. در بین ادیان اولیه آیینهایی قوای طبیعت را میپرستیدند و سعادت بشر را در تمتّع کامل از دنیا میپنداشتند. در مقابل گروهی انزجار و دوری جستن از دنیا و لذات و بهرههای دنیوی را تنها راه نجات روان خویش میدانستند. ادیان آسمانی نیز از دیرباز به صورت قابل ملاحظهای به این مسأله میپرداختند، به گونهای که گروهی از پیروان انبیای الهی طریقت نجات و سعادت را در دوری جستن از دنیا، تهجد، زهد و پارسایی میدانستند تا جایی که ریاضت و دیر نشینی را از آداب و لوازم همیشگی شریعت مداری و عرفان در فرقههای مختلف ادیان الهی قرار دادهاند این مسأله به انحای مختلف در دین اسلام نیز جلوه نمایانده است به گونهای که گاه زمینه گرایشهای زاهدانه و دنیا گریزانه را بعد از رحلت حضرت رسول ـ صلّی الله علیه و آله ـ فراهم نموده و گاه توجیهی برای سود جویان و دنیا طلبان بوده است.

- پرسید: «چرا از جهنّم میگویید و از بهشت کمتر؟!» شاید نمیداند که برای رسیدن به بهشت باید ابتدا مواظب باشیم که در جهنّم سقوط نکنیم!قرآن کریم، کتاب هدایت است. برای رسیدن به این هدف، اصول خاصی بر هدایت قرآنی حکمفرماست یکی از آن اصول، بشارت و انذار است. هم بشارت و هم انذار! یکی از مبانی مهم در قرآن کریم برای قرار دادن انسانها در صراط مستقیم و هدایت آنها، جلوگیری از افراط و تفریط است. چرا که میفرماید: «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهيداً [بقره/143] و بدين گونه شما را امّتى ميانه قرار داديم، تا بر مردم گواه باشيد؛ و پيامبر بر شما گواه باشد.» همچنین امام علی (علیه السلام) میفرمایند: «الَيمينُ وَ الشِّمالُ مَضَلَّةٌ وَ الطَّريقُ الْوُسْطى هِىَ الْجادَّةُ عَلَيْها باقِىَ الْكِتابِ وَ آثارُ النُّبُوَّةِ وَ مِنْها مَنْفَذُ السُّنَّةِ وَ الَيْها مَصيرُ الْعاقِبَةِ [1] انحراف به چپ و راست (افراط و تفريط) گمراهى و جادّه اصلى راه وسط است. مسير قرآن و آثار نبوت بر آن است و روزنههاى سنت پيامبر به اين راه باز مى

- در کربلا و در خیل شهیدان راه الهی از همه طیف و همه گروهی حضور داشتند. آزاد و برده، سفید و سیاه، هاشمی و غیرهاشمی، کودک پیر و جوان، معصوم و حتی گناهکار. جمعی که به ما میآموزد سعادت را چگونه پیدا کنیم. حرّ از آخرین افرادی بود که در کربلا سعادتمند شد. اولین روزهای دهه محرم در تمام منبرها، هیئتها و حسینیهها سخن از حربنیزید ریاحی است. همان کسی که یکی از مشهورترین جنگاوران کوفه بود.[۱] و توسط ابنزیاد به فرماندهی سپاهیان کوفه گماشته شد تا جلوی ورود امام حسین (علیهالسلام) به کوفه را بگیرد. از این رو وی و سپاهیانش در منطقه ذیحُسم با امام روبهرو شد.[۲] سپاهیان آرایش جنگی گرفتند، ظهر بود. آثار تشنگي و رنج فراوان را در چهرههاي سپاه حر مشاهده نمود، و به ياران فرمود از آبي كه همراه دارند، آنها و حيواناتشان را سيراب كنند به دستور آن حضرت تا آخرين نفر آنها را آب دادند.

- حادثهای که بزرگترین نقش را در تاریخ اسلام به عهده داشت، حادثه شهادت ابی عبدالله(علیهالسلام) بود. او بود که مسیر تاریخ اسلام را عوض کرد. او بود که درسی برای حرکت، برای نهضت، برای مقاومت و برای استقامت تا روز قیامت به انسانها داد. برای آنکه آن خاطره تجدید شود، باید کاری متناسب با آن حادثه انجام داد. یعنی باید کاری کرد که حزن مردم برانگیخته شود، اشک از دیدهها جاری شود، شور و عشق در دلها پدید آید . عاشورا نه یک حادثه که یک فرهنگ است؛ فرهنگی برخاسته از متن اسلام ناب که نقش حیاتی را در استحکام ریشهها، رویش شاخهها و رشد بار و برهای آن ایفا کرده است.عاشورا هیچگاه در محدوده زمان و جغرافیای خاصی محصور نمانده است، بلکه همواره الهامبخش تشیع در راستای حرکتها، جنبشها و قیامهای راستین شیعه و بسیاری از نهضتهای دیگر در برابر کانونهای ظلم و کفر و نفاق بوده است.

- یک نوع گریه، گریستن به هنگام دعا است. دعایی که در اصل درخواست نیاز است و اگر در حال عجز و نیاز، فرد اشک بریزد؛ کاری عجیب نیست. از منظر قرآن گریه و اشک ریختن انواع مختلف و کاراییهای گوناگونی دارد. برخی از آنجا که با این انواع و اقسام آشنا نیستند؛ دچار شبهه میشوند و میگویند: «چرا باید در حال دعا گریه کرد؟» به خیال آنها که این کار، واجب و لازمه ی برآورده شدن درخواست از طرف خدا است. در این متن ضمن بیان انواع گریه، به این پرسش نیز پاسخ میدهیم. ۱- اشک شوق یکی از انواع گریه در قرآن، اشک شوق است. اشک شوق اشکی است که بر اثر شادمانی و شعف از چشم جاری میشود. اشکی که یک قهرمان روی سکوی قهرمانی میریزد یا اشکی که پس از به دنیا آمدن فرزند از چشمان مادر خارج میشود، اشک شوق است. قرآن اشک ریختن مسیحیان پس از مواجهه با تعالیم اسلام را گریه از روی شوق معرفی کرده و فرموده:

- زندگی پیامبر به عنوان صراط مستقیم، الگویی برای همه ی دوران هاست. انسان ها زمانی می توانند از چنین الگویی استفاده و بهره ی کامل را ببرند که به تمام زوایای زندگی ایشان نظر داشته باشند. در هفته ای قرار داریم که ولادت بهترین مخلوق خدا در آن واقع شده است. پیامبری که خدای متعال در قرآن کریم هیچگاه نام او را مخاطب قرار نداده است و با خطاب «ایها النبی» و «ایها الرسول» ایشان را مخاطب خود قرار داده است. این در حالی ست که خداوند نام پیامبرانش را در قرآن مورد خطاب قرار می دهد؛ به عنوان مثال درباره آدم ابوالبشر می فرمايد: «قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِم [بقره/33] اى آدم! آنان (فرشتگان) را از اسامى (و اسرار) اين موجودات آگاه كن.» و درباره حضرت نوح می فرمايد: «قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِك [هود/46] اى نوح! او از اهل تو نيست. » درباره حضرت داوود خطاب می کند: «يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَليفَةً فِي الْأَرْضِ [ص/26] اى داوود! ما تو را خليفه و (نماينده خود) در زمين قرار داديم. »